Argipressin Enjeksiyonu

Merkezi diyabet insipidus, hipotalamik hipofiz lezyonlarına bağlı olarak antidiüretik hormonun (AVP) yetersiz sentezi, sekresyonu veya salınımının neden olduğu poliüri, susuzluk, düşük özgül ağırlıklı idrar ve hipotonik idrarla karakterize bir dizi hastalıktır. AVP, merkezi diyabet insipidus tedavisine yönelik temel bir ilaç olarak son derece hassas bir etki mekanizmasına sahiptir: böbrek toplama kanalı epitel hücrelerinin bazal zarı üzerindeki V2 reseptörüne spesifik olarak bağlanır, hücre içi adenilat siklazı (AC) aktive eder, siklik adenozin monofosfatın (cAMP) yüksek seviyelerini teşvik eder ve protein kinaz A'nın (PKA) aktivasyonunu tetikler. PKA, bir dizi aşağı yöndeki hedef proteini fosforile eder, sonuçta aquaporin-2'nin (AQP2) ekspresyonunu yukarı doğru düzenler ve hücre içi veziküllerden luminal membrana taşınmasını teşvik ederek fonksiyonel su kanalları oluşturur.

Bu işlem, böbrek toplama kanallarının suya geçirgenliğini önemli ölçüde artırarak, suyun yeniden emiliminin verimliliğini büyük ölçüde artırır. Sonuç olarak, idrar çıkışı %50-%80 oranında azalır ve idrar ozmotik basıncı, düşük ozmotik durumdan eski haline döndürülebilir (<300 mOsm/kg H ₂ O) to near normal levels (600-1200 mOsm/kg H ₂ O). In clinical practice, alternative treatment of AVP can significantly improve patient symptoms: reducing the frequency of polyuria from tens of times a day to several times a day, significantly alleviating irritability and thirst, significantly improving nighttime sleep quality, and fundamentally improving quality of life. Long term use requires regular monitoring of blood sodium, urine osmotic pressure and other indicators to avoid water retention or hypernatremia and other complications.

Noktürnal enürezis, çocuklarda sık görülen bir gelişimsel bozukluk olup, 5 yaş üstü çocukların uyku sırasında haftada en az iki kez meydana gelen ve 3 aydan uzun süren istemsiz idrara çıkmalarını ifade eder. Patogenezinde gece antidiüretik hormonun yetersiz salgılanması, mesane kapasitesinin azalması, uykuda uyanıklık bozuklukları gibi birçok faktör rol oynar. AVP, geceleri antidiüretik hormonun fizyolojik sekresyon eksikliğini tamamlayarak noktürnal enürezisin tedavisinde önemli yöntemlerden biri haline gelmiştir. Araştırmalar, 6 yaş ve üzeri çocuklarda AVP analoglarının (desmopressin gibi) yatmadan önce oral yoldan uygulanmasının gece idrar çıkışını önemli ölçüde azaltabildiğini, ilk idrara çıkma süresini uzatabildiğini ve enürezis sıklığını azaltabildiğini göstermiştir.

Etki mekanizması şunları içerir: suyun böbrek toplama kanalı tarafından yeniden emilmesinin doğrudan arttırılması ve gece idrar üretiminin azaltılması; Merkezi sinir sisteminin uyanma eşiğinin ayarlanmasıyla çocukların mesane doluluğu algısı geliştirilebilir, böylece uyku sırasında otonom uyanma ve idrara çıkma desteklenebilir. Klinik uygulamalarda AVP, farmakolojik olmayan bir müdahale olarak genellikle davranışsal terapi (idrar günlüğü ve mesane eğitimi gibi) ile kombinasyon halinde kullanılır; toplamda %60 -%80 etkili oranı ve hafif yan etkileri (baş ağrısı ve burun tıkanıklığı gibi) ve hasta uyumu yüksektir.

Septik şok, enfeksiyonun tetiklediği sistemik inflamatuar yanıt sendromunun (SIRS) neden olduğu ciddi bir dolaşım yetmezliğidir.argipressin enjeksiyonutemel patofizyolojik mekanizmalar vazodilatör hipotansiyon, doku hipoperfüzyonu ve hücresel hipoksidir. AVP, vasküler düz kas hücrelerinin zarı üzerindeki V1a reseptörünü aktive ederek G proteinine bağlı sinyal yolunu tetikleyerek fosfolipaz C'nin (PLC) aktivasyonuna yol açar ve bu da inositol trifosfat (IPv3) ve diaçilgliserol (DAG) üretir. IP v3, endoplazmik retikulum kalsiyum havuzundan kalsiyum iyonlarının salınmasını desteklerken DAG, protein kinaz C'yi (PKC) aktive eder. İkisinin sinerjistik etkisi hücre içi kalsiyum iyonu konsantrasyonunu arttırır, miyozin hafif zincir fosforilasyonunu tetikler ve sonuçta vasküler düz kas kasılmasına yol açar.

Bu mekanizma AVP'yi septik şok tedavisinde önemli bir ilaç haline getirir:

Arttırıcı etki: AVP, ortalama arter basıncını (MAP) önemli ölçüde artırabilir ve doku perfüzyonunu iyileştirebilir. Düşük doz (0,01-0,04 U/dak) böbrek kan damarlarını daraltabilir ve böbrek kan akışını azaltabilir; Yüksek dozlar (0,1-0,4 U/dk) sistemik vazokonstriksiyona neden olabilir ve OAB'yi %20-30 oranında artırabilir.
Sinerjistik etki: AVP, katekolamin ilaçlarıyla (norepinefrin gibi) birleştirildiğinde, katekolaminlere karşı vasküler duyarlılığı artırabilir, dozlarını azaltabilir ve böylece aritmi ve miyokard iskemisi gibi yan etki riskini azaltabilir.
Hayatta kalma oranında iyileşme: Çok sayıda randomize kontrollü çalışma (RKÇ), septik şok tedavisinde AVP ve norepinefrin kombinasyonunun, özellikle basit katekolaminlere zayıf yanıt veren hastalar için 28 günlük mortaliteyi %10-%15 oranında azaltabildiğini doğrulamıştır.

Kardiyopulmoner resüsitasyon, kalp durması olan hastalar için acil bir tedavi önlemidir ve başarısı, koroner arter perfüzyon basıncının (CPP) ve miyokardiyal oksijen desteğinin hızlı bir şekilde restorasyonuna bağlıdır. Ventrikül aresti ve avasküler elektriksel aktivite gibi şok edilemeyen ritmlerdeki kalp durmasında, beta reseptörlerin desensitizasyonu veya miyokardiyal oksijen tüketiminin artması nedeniyle geleneksel adrenalin tedavisinin etkinliği sınırlı olabilir.

AVP, CPR hemodinamiklerini aşağıdaki mekanizmalar aracılığıyla optimize eder:

Alternatif adrenalin: AVP (40 U), adrenalinin birinci veya ikinci dozunun yerini alabilir ve vazokonstriktif etkisi beta adrenerjik reseptörlere bağlı olmadığından adrenalinin neden olabileceği aritmi riskini ortadan kaldırır.
CPP'yi artırma: AVP, CPP'yi önemli ölçüde artırır (önceden<10 mmHg to>20 mmHg) ve periferik kan damarlarını güçlü bir şekilde daraltarak, kan dönüş hacmini azaltarak ve intratorasik basıncı artırarak miyokardiyal kan akışının iyileşmesini destekler.
Improving long-term prognosis: Animal experiments and clinical studies have shown that AVP combined with adrenaline can increase the rate of spontaneous circulation recovery (ROSC) by 15% -20%, especially for patients with long-term ischemia (>10 dakika) veya düşük-sıcaklıkta kalp durması.

Vazodilatör hipotansiyon, anestezi ve kardiyopulmoner bypass (CPB) gibi klinik prosedürlerde sık görülen bir komplikasyondur ve vasküler düz kas tonusunda periferik direncin azalmasına yol açan azalmanın neden olduğu bir durumdur. AVP, V1a reseptörü-aracılı vazokonstriksiyon yoluyla bu tip hipotansiyon için etkili bir tedavi haline gelmiştir

Anestezi sonrası hipotansiyon: Genel anestezi veya spinal anestezide, AVP (0,01-0,04 U/dak) hipotansiyonu hızla düzeltebilir, sıvı resüsitasyonuna veya vazoaktif ilaçlara bağımlılığı azaltabilir ve aşırı hacim yüklenmesi riskini önleyebilir.

KPB sonrası inatçı hipotansiyon: KPB sırasında kan ve yapay materyaller arasındaki temas, inflamatuar reaksiyonları aktive ederek vasküler tonusun kaybına yol açar. AVP kan damarlarını daraltır, MAP'ı artırır, dopamin ve dobutamin gibi pozitif inotropik ilaçların kullanımını azaltır ve miyokardiyal oksijen tüketimini ve aritmi riskini azaltır.
Özel popülasyon uygulaması: Yaşlı hastalar veya böbrek yetmezliği olan hastalar için AVP'nin vazokonstriktif etkisi daha avantajlıdır çünküargipressin enjeksiyonurenin-anjiotensin sistemine dayanmaz ve anjiyotensin dönüştürücü enzim inhibitörleri (ACEI'ler) veya anjiyotensin reseptör antagonistleri (ARB'ler) arasındaki etkileşim riskini ortadan kaldırır.